Eindelijk is hij er dan! De stamboom van de vrouwenlijn in mijn familie, beginnend bij een voorvader uit Berlijn, die voor de VOC vertrok naar Batavia en daar onze geschiedenis begon.<\/p>\n
Westerse vrouwen waren er niet, dus de soldaten uit die tijd kregen kinderen met de lokale vrouwen. Deze vrouwen werden later bekend als ‘bij-vrouwen’, Njai’s genaamd en kwamen niet in de boeken voor. De meeste Indische-Nederlanders stammen af van zo’n onbekende Njai.<\/p>\n
In de koloniale tijd was het gewoon dat mannen niet met deze vrouwen trouwden. Kinderen werden vaak pas erkend als ze wilden trouwen en een naam nodig hadden. Daar moest dan wel om gevraagd worden en lang niet altijd werd die naam ook echt toegekend.<\/span><\/p>\n Over de geschiedenis van die vrouwen en mijn oma en moeder, gaat deze stamboom. De vrouwen die zonder naam, zonder plaats in de geschiedenis verdwijnen. Mijn oma en moeder hebben nooit kunnen praten over hun geschiedenis in Indonesi\u00eb voor en tijdens de WO-II en met mij als laatste van de vrouwenlijn heeft het altijd als mijn taak gevoeld die geschiedenis zichtbaar te maken en ze hun gerechtigde plaats erin te geven.<\/p>\n Deze stamboom is mijn poging daartoe.<\/p>\n Materialen: Sumi-inkt, aquarel, bladgoud.
\nAfm.: 67x30cm<\/p>\n