They came to study – Crane Love – Once upon a blue dream
They came to study
Op 28 februari 2026, de eerste dag van de oorlog die USA begon op Iran, eindigde met nieuwsberichten over het bombardement op een meisjesschool in Minab. 156 mensen kwamen om, waaronder meer dan 120 kinderen. Een van de beelden die langskwam was een foto van twee meisjes, slachtoffers van het bombardement, in hun schooluniform met keurig gesteven witte nikab om hun serieus kijkende gezichtjes. Die witte nikab werd voor mij symbool voor de onschuld van de meisjes en gaf ik vorm in papier maché en LED verlichting.
De vader van een van de meisjes die de foto vasthield vertelde in tranen en met ongeloof op zijn gezicht: “They came to study”. Die vier woorden zeiden alles over de kinderen die die dag omkwamen: ze kwamen alleen maar studeren.
In 2015 waren Noorwegen en Argentië begonnen met het opstellen van de Safe School Declaration. Dit is een set van richtlijnen waarin het recht op veilig onderwijs wordt vastgelegd, juist en ook tijdens oorlogstijd. In mei 2015 werd de declaratie opengesteld voor bevestiging door andere landen. Tot op de dag van vandaag hebben 123 landen wereldwijd de declaratie ondertekend.
“The safe school declaration”
• Every boy and girl has the right to an education without fear of violence or attack.
• Every teacher, professor, and school administrator should be able to teach and research in conditions of safety, security, and dignity.
• Every school should be a protected space for students to learn, and fulfil their potential, even during war.
• Every university should be a safe place for students and academics and to foster critical and independent thinking, and to harness knowledge.
Crane Love
Het laatste half jaar heb ik me weer meer verdiept in het werken met LEDlichtjes en de programeertaal van Arduino. Ik begon eenvoudig met het maken van origami kraanvogels en in hartslag ritmes knipperende LEDjes. De kraanvogel staat in Japan symbool voor lang leven en geluk. In mijn werkjes verbind ik er twee met elkaar waarbij in om en om hun hartslag knippert en na een paar keer knipperen ze gelijktijdig. In de liefde en relaties volg je als het goed is je eigen weg naast elkaar, soms raak je elkaar even kwijt om elkaar daarna weer terug te vinden en gelijk op te gaan.
In het werk met de katoenbol knippert het lichtje in ademhalingsritme, zoekend naar het ritme van de natuur.
“Once upon a blue moon”
Het grootste werk tot nu toe is de trouwurk. Na het werk met de trouwjurk wat ik 2 jaar eerder maakte, kreeg ik de trouwjurk van een net gescheiden vriendin aangeboden. Of ik daar iets mee kon. De eerste trouwjurk had ik opgeknipt tot een boek, maar het opknippen lag gevoelig, dus daar begon de uitdaging om hem heel te houden en al snel ontstond de connectie van de LEDjes waar ik mee bezig was.
In mijn eigen leven is liefde geen onbekende. Soms begint het vurig en onverwacht, als een meteoor komt het ons leven binnen en lijkt het oneindig te zijn. Tot het leven zijn weg gaat en er scheuren ontstaan. De lichten in de rok schieten als meteoren langs om in het niets te verdwijnen, maar het hart klopt altijd weer door.
Overzicht van de werken tijdens de expositie
